UNpeople

ყველაზე საშინელი იცი რა არის? როცა ბლოგი გავაკეთე მაშინ არავინ მყავდა, ბლოგმა ძალიან ბევრი ადამიანი გამაცნო, ზოგიერთი ახლა მეგობარიც კი არის, მერე ბლოგი მივივიწყე და ადამიანები ისევ წავიდნენ, ახლა ისინი ადამიანებიც კი აღარ არიან. ცუდად მხდის ჩემს გარშემო სხვა ადამიანების ღიმილიანი სახე, აღარ მინდა, დავიღალე. 1-2 წლით რომ დამაძინა ზამთრის ძილით არ იქნებოდა ურიგო.

ვერ ხვდებით ?

ბოღმა მახრჩობს, რომ დღეს მარტო ვარ, ცრემლები ნელნელა თანაბრად მაგრამ აჩქარებულად მოდის, ბაგეს უერთდება და ისევ ქვესკნელში უჩინარდება.

მიჭირს ყოველი დღე შენს გარეშე, მიჭირს როცა შენ არსებობას ვიხსენებ და ვხვდები რომ კარგად ხარ, უკვე 1 თვე გახდა და თავს ვაჯერებ, რომ კარგად ვარ. ჟანგბადი მჭირდება, გული მეკუმშვება.

ადამიანები არარაობები ვართ!!!

არარაობა ხარ შენც, იცი მაგრამ ეს გააკეთე?!

– ……………….

დარჩენილიყავი რა იქნებოდა. მაგრამ შენ ამბიციური ბოზი ხარ, თავში ავარდნილი ნაბიჭვარი

.

სწავლა.

სწავლა, სკოლა, მასწავლებლები ჯერ სულ რაღაც 1 კვირაა რაც ეს ამბავი ხდება, მაგრამ უკვე დავიღალე. სკოლაში სიარულს მოვუკელი, იმის გამო რომ მასწავლებლებთან ვეღარ ვასწრებ, დღეში საშუალოდ 2-3 მასწავლებელი მაქვს. პირწიგნაკი გავაუქმე, აზრი არ აქვს, დავისვენებ თავისუფალ დროს ფილმის ყურებით და არა ფბ-ს სქროლვით, საერთოდ არ მენატრება, ან უბრალოდ დრო არ მაქვს რომ მომენატროს ^^

Tako_o1998 ჩემი სკაიპიაა და შეგიძლიათ აქ მომწეროთ ხოლმე ვისაც გაგახსენდებით და მისურვოთ წარმატებები გამოცდებში.

BIAFF-ზე იმედია პირველად

424537_375485739137034_142591185759825_1454926_1842836791_n2

ბათუმის საერთაშორისო კინო ფესტივალი, რომელიც გაიმართება 14-21 სექტემბერს ბათუმში. 

ფესტივალი 2006 წლიდან აქტიურად იმართება ყოველ წელს და აცხადებს ბლოგერებისთვის კონკურსს, კონკურსის პირობები ასეთია

  • კონკურსანტს უნდა ჰქონდეს აქტიური ბლოგი და ბლოგერობის გარკვეული გამოცდილება ( + )
  • უნდა დაგრეგისტრირდეს აქ (http://goo.gl/cxAMX) (+)
  • ბლოგზე უნდა ჰქონდეს კინო ფესტივალის ფოტო განთავსებული  და მინიმუმ ერთი პოსტი ბიაფის შესახებ. (+)

ფესტივალის განმავლობაში აქტიურად უნდა აშუქებდეს მომხდარ მოვლენებს და ა.შ

იჩქარეთ რეგისტრაციის ბოლო ვადაა 25 აგვისტო. 

მე თუ გავიარე აკრედიტაცია, მექნება პრივილეგია დავესწრო პრესკონფერენციებს, მასტერკლასებს, ჩავწერო ფესტივალის ჟიური, ასევე სტუმრები და ორგანიზატორები. მექნება მაისური და კატალოგიც ^_^ ასევე ბეჯიც.

  • ბიაფ პრიზი 3 ბლოგერისთვის

გარდა ამისა ბლოგერებისთვის არის კონკურსებიც, ვინც აქტიურად და ინტენსიურად გააშუქებს ბლოგზე ბიაფს,  ის მომავალ წელს ბათუის კინო ფესიტვალზე ექსკლუზიური ბლოგერის სტატუსით ისარგებლებს და ტრანსპორტირებას, საცხოვრებელ ადგილს ხარჯებს ბიაფი უზრუნველყოფს, ისინი მოწვეულნი იქნებიან როგორც ბიაფის გახსნაზე ისე დახურვაზე. 

  •    სასტუმრო რჩეული ვილას ქსელისპრიზი 

გამარჯვებულ 3 ბლოგერს ორკაციანი ვაუჩერი სასტუმრო „რჩეულვილას“ რომელიმე სასტუმროში  (ბათუმი, ქუთაისი, თელავი, სიღნაღი) დასვენებისთვის

  •   კინოფესტივალის პარტნიორი ტურკომპანიის პრიზი  3 ბლოგერს გადასცემს 2-3 დღიან სამოგზაურო ვაუჩერს (საქართველოს ფარგლებში 

საკონტაქტო ინფორმაცია : press@biaff.org, მობ: 574 482 181 

სპონსორები : საქართველოს ეროვნული კინოცენტრი,ბათუმისსაერთაშორისო საკონტეინეროტერმინალი, სასტუმრო „რედისონ ბლუ ბათუმი“

მხარდამჭერები: კინოთეატრი „აპოლო“,  პოლონეთისფილმებისინსტიტუტი, British Council, სასტუმრო „ვანილა“, სასტუმრო „რჩეული ვილა“, „HQ პროპაგანდა“, ტურკომპანია „ვონდერლენდი“, 

მედია პარტნიორები:  რადიო ფორტუნა, ფორტუნა +,  აჭარის ტელევიზია,  გაზეთი – „ჯორჯია თუდეი“, FILM PRINT ონლაინ საინფორმაციო სააგენტოები – „ინტერპრესნიუსი“ (www.ipn.ge), newswire.ge, ფაბლისითი ჯგუფი (www.publicity.ge), Film New Europe (www.filmneweurope.com)

 

blaaaaaaaaaah

რამდენი რამ მოხდა, შევიცვალე, ჩემ თავს მე თვითონ ვეღარ ვცნობ ყველაფერზე ვღიზიანდები და ყველასთან ცუდი ურთიერთობა მაქვს გოგოებთან, მაღიზიანებენ ეს გოგოები, ბიჭები არა. ბიჭებს უფრო ვუგებ რა ვქნა? არ ვიცი.

ამ ბოლო დროს კი იცით რას დავაკვირდი, მეც ვიყავი მასეთი და ალბათ ჩემზეც ნერვები ეშლებოდათ ხალხს როცა იგივეს ვაკეთებდი და შეიძლება ეხლაც ეშლებათ ნერვები მაგრამ არაუშავს მწყერი შეიწვან. ეს დღეებია ბევრ ტრენინგს დავესწარი და ყველა ტრენინგზე მიწევს ჩემი თავის შესახებ რამის თქმა, მიუხედავად იმისა რომ მაქვს ბევრი წარმატებები და ბევრგან ვარ, მიუხედავად იმისა რომ ბევრი ჰობი, გატაცება, ბლოგი და ა.შ რაღაც მაქვს რაც ჩემს წარმატებაზე მიუთითებს არ ვამბობ, ამოჩემებული მაქვს ერთი რაღაც

მოგესალმებით მე ვარ თამარ ჯაბაური, ქალაქ გორის #4 საჯარო სკოლიდან, ამჟამად პროფესია არ მაქვს გადაწყვეტილი, რადგან ამ თემაზე ზედმეტად ბევრს ვფიქრობ და ჩემი ყველა მოფიქრებული პროფესია აბათილებს ერთმანეთს, ხომ კიდევ მინდა ტაქსისტობა საქართველოში.

არადა, ჩემზე უარესები იმდენ რამეს იტყვიან ყველა იმათ უფრო აქცევს ყურადღებას და ისინი უფრო ზენიტში არიან. მაგრამ ესეც მკიდია. ეხლა ამას რომ ვწერ ესეც მკიდია :დ მიუხედავად იმისა რომ სასწავლი მაქვს მაინც ამას ვწერ.

PROBLEMS PROBLEMS PROBLEMS …….. >.<

ტკივილი თვალებში, ტკივილი ხელებში

ის ჯერ ბავშვია, სკოლაში სწავლობს. დედა უყვარს. ძალიან უყვარს. მამაც უყვარს მაგრამ ვერ ურთიერთობს. ბავშვურად სახლიდანაც კი გაიქცა მამასთან ჩხუბის გამო. მაგრამ დედას ესმის, დედამ იცის, რომ თეკლა კარგი გოგოა, რომ ის ყველაზე კარგი გოგოა, რომ ის ყოველთვის ყველაზე კარგი იქნება და რომ დედა ყოველთვის ეყვარება. ის ოცნებობს, ბევრ რამეზე ოცნებობა და სულ ოცნებობს, მაგრამ მოუწევს გაიზადროს, მოუწევს გამოვიდეს ოცნებებიდან და უნდა თუ არ უნდა ეს მაინც ესე მოხდება. მას ხომ დღეს დედა მოუკვდა. მე კი მიყვარს, ყოველთვის მიყვარდა და ალბათ კიდევაც მეყვარება. არ შემიძლია ამის ყურება, არ შემიძლია მისი ცრემლიანი თვალების და აკანკალებული ხელების ნახვა, არ შემიძლია მივიდე და ვუთხრა… თუმცა რა უნდა ვუთხრა. მოკლედ. თეკლას დედა უყვარს. მე თეკლა მიყვარს.

შუშების ომი

პოსტი, ძველი ბლოკნოტიდან მახსოვს ჟურნალისტიკის სტუდიაში წიგნის განხილვა გვქონდა. ჩვენივე თანაქალაქელი ვანო ჩხიკვაძის შუშების ომი, მაშ ასე მე ვიწყებ :

დედაქალაქი ცოცხლობს, ცხოვრობს, ჩაბმულია საქმიან მოლაპარაკებებში, ხვდება და აცილებს დელეგაციებს, დაჰქრის სამთავრობო და წინ, ქალაქის ბრტყელშუბლა მერისგან შეურაცხყოფელი “ქართლის დედა” .. თუმცა მთელი საქართველო რომ დაღონდეს და დედაქალაქი სულაც მარტო დარჩეს, მერე რა “მეგობარი ქვეყნები” ერთ ქალაქ-სახელმწიფოს ვეღარ შეინახავენ?

აქ, დაპყრობილ ქალაქში, ერთი მეწაღე მუშაობდა და სიხარულით ლამის გული გამისკდა, თბილისში კი რამდენი ასეთი სიხარულია.

რაც შეგვეხება ჩვენ.. ჩვენ.. ჩვენთან კერ კიდევ წკრიალებენ ნანგრევებში ჩამარხული მობილურები, არ შემშრალა კედლებს შენთხეული სისხლი და ტვინი, საკუთარ, მოწყვეტილ ფეხებს დაჰყურებს აკივლებული ქალი და ჭირისუფალი მამა ბედნიერია, რომ სხვებისგან განსხვავებით მის გარდაცვლილ შვილს, თავი მაინც შერჩა მხრებზე…

გავიმარჯვეთ..! გაიმარჯვეს თუ არა, ამ ხალხს ჰკითხონ.. ეჰ, თუკი მსოფლიო გადარეულა, ჩვენ რატომ უნდა ჩამოვრჩეთ.. ხომ  ხედავთ, ვიქტორ პეტროვიჩ, აქეთაც  კარგია მაგრად ასხიათ. ტერფიდან კენწერომდე არიან დახუნძლულები.

ოი, “Боже царья храни!..””

“ბაქანის თავისკენ წავედით, თუმცა ვინ იცის. თავი საით არის, ვისთვის  ბოლოა- თავი, ვისთვის პირიქით, თავია -ბოლო. მთავარია შენ საიდან მიდიხარ, საითკენ გაქვს გეზი. ერთ დღეს მეც წავალ, როცა გავარკვევ ამ ბაქანს საით აქვს თავი და ბოლო. წავალ და აქ აღარავინ დარჩება.

უბის წიგნაკიდან..

7/09/1992

“ხედავ, როგორ იქუფრება ჩვენი საავდრო ცა? – აი შენ კი მეუბნები, სინათლზე გავდივართო. არა, ჯერ მხოლოდ ახლა შევრგეთ თავი, უშველებელი, ბნელი გვირაბი გვაქვს გასასვლელი და ღმერთმა ქნას მშვიდობიანოდ გავაღწიოთ, მაგრამ არა მგონია..

2013 – შეჯამება

გულმავიწყი ვარ რა. შეჯამების დაწერა მინდა და აღარ მახსოვს რა მოხდა ამ წელს, მოდი რაც მახსოვს იმას ვიტყვი.
რაღაც მომენტები კი მახსოვს მაგრამ არ ვიცი ის 2013ში მოხდა თუ 2012ში.
ზოგადად ვიტყვი, რომ ეს წელი არც ისე კარგი იყო, ცოდნის მხრივ ძალიან ბევრი რამ ვისწავლე, ვიყავი ბანაკში, ერთხელ ვიყავი ბანაკში და ისიც რა ბანაკი იყო, რანაირი ხალხი, მოკლედ ყველაფერი იდიოტური მე უნდა შემხვდეს, ბლოგერების კონკურსში მოვიგე და მაჩუქეს პლანშეტი, რომელიც ამ მომენტში ჩემ ძმას აქვს, ეკრანი არის საშინლად გაკაწრული და ძაან ბანძრად არის რა. მქონდა ზაფხულიიი, უუხ ისეთი რომ ნუ იტყვით. სოფელში ვიყავი სადღაც ერთი კვირა, ყოველ დღე სიმინდის მოპარვა/შეწვა/ჭამე.
DSCN1552 Continue reading